أصول بر جاى مانده است . وى اين مجموعه را در سال 1292 ق پس از تكميل دروس عالي حوزهء نجف به عنوان پاياننامه تحصيلي و به قصد عرضهء بر اساتيد و مشايخ خويش به نگارش درآورده است . يكى از رساله هاى اين مجموعه رسالة مسألة الغناء است . مرحوم كشميرى در اين رساله ابتدأ اجمالًا با پذيرش نظر محدّث كاشاني قدس سره در باب غنا ، نسبت بين غنا و صوت حسن را عرفاً و لغةً تساوى مىداند و انصراف ادلَّهء حرمت را به غناي متعارف در زمان خلفاى جور ، كه مشتمل بر ملاهي و معاصي بوده ، تأييد مىكند . از كلمات شيخ انصارى قدس سره چنين استظهار مىكند كه دليلي بر حرمت مطلق غنا نداريم و پس از بيان سازگارى بين نظر مشهور و نظر محدّث كاشاني ، سخن را در دو مقام ( تحقيق موضوع و تحقيق حكم مسأله ) ادامه داده با نقل أقوال و تحليل آيات و روايات و بحث دربارهء غنا در مراثي ، رساله را به پايان مىبرد و سپس چنين نتيجة مىگيرد : حرمت غنا خلاف أصل است و خروج از خلاف أصل نياز به دو چيز دارد : 1 قطع به وجود مُخرج ؛ 2 قطع به تحقّق موضوع . و اثبات يكى از اين دو بسيار مشكل است چه رسد به اثبات هر دوى آنها ، و بدين طريق اشكالى كه در مراثي سيّد الشهداء سلام الله عليه ايراد مىشود به طورى كه ممكن است أغلب مجالس عزادارى آن حضرت را به تعطيلى بكشاند مندفع مىشود . احتمالًا رساله به همين انگيزه نگارش يافته كه شبههء وجود غناي حرام در مجالس مرثيه و عزادارى ائمّه عليهم السلام را دفع كند و آنها را بي اشكال بداند . اين رساله ، نخست بار در سال 1404 ق به همّت آقاى محمد باقر بن احمد موسوى كشميرى ، يكى از أحفاد مصنف ، در قم به چاپ رسيده ، و